است . بديهى است كه از اتصاف به استماع اين حادثه و به عبارتى : در وصف « سامع بودن » نسبت به اين فاجعه ، وجود خبرهاى مربوط به آن دخيل است ، پس وصف « سميع بودن » در ما به نحوى متوقف بر امور خارج از ما است و بدين منوال است ، صفات ديگر يعنى علم و بصر و قدرت . و اما اتصاف حضرت باريتعالى به اين صفات ، به گونه‌اى كه در ما صورت مىپذيرد نيست ، مثلا اتصاف حضرتش به صفت « سمع » در مرتبهء ذات ، بدين گونه نيست كه امور بيرون از ذات مقدسش در اين اتصاف دخيل باشند ، و اگر چه صفت « سمع » از صفات حقيقيهء ذات الاضافه است ولى مضاف بودن سمع و ساير صفات دربارهء حقتعالى به معناى ديگرى غير معناى مضاف مقولى است ، كه مصب روايت شريفه ، تعليم آن نوع اضافه است كه مىشنويد : صريح روايت اين است كه ذات متعاليه ، عين سمع است بدون دخالت هيچ مسموعى در اين نعت و وصف . آنگاه مىفرمايد : با ايجاد اشيا از خداى - عزّ و جلّ - سمع بر مسموع واقع شد . با توجه به اينكه احداث و ايجاد اشيا ، عين وجود آنهاست يعنى وجود دادن و وجود يافتن ، همان عين وجود معلول است - با توجه به آنچه كه قبلا گفتيم كه موجودات در منطق قرآن كريم ، كلمات اللّه‌اند و به اين لحاظ جملگى ، مسموعات حضرت واجب الوجودند - معناى وقوع سمع از باريتعالى بر مسموع كه در روايت آمده روشن مىشود يعنى رابطه